دستگاه لیزر پرتوان درمقابل دستگاه شاک ویو: برای آسیب های بافت نرم چه چیزی بهتر است؟

به طور کلی روش هایی برای کمک به بهبود و یا کاهش درد ابداع می شوند. دو دستگاه پیشرفته که بر روی درمان آسیب‌های بافت نرم تمرکز می‌کنند عبارتند از High-power laser device and Shockwave device . در حالی که هر دو می توانند در درمان آسیب های بافت نرم موثر باشند، نحوه عملکرد آنها و شرایطی که برای آنها مناسب تر است می تواند گیج کننده باشد.

مکانیسم عمل

در حالی که دستگاه لیزر انرژی فوتونیکی را به بافت می‌رساند تا تغییرات فتوشیمیایی در سطح میتوکندری را در فرآیندی به نام Photobiomodulation (PBM) ایجاد کند، دستگاه‌های شاک ویو (ESWT) امواج صوتی(مکانیکی) شعاعی یا پراکنده را به بافت منتقل می‌کنند. شکل موج تک فازی یک شاک ویو حداکثر فشارهایی را ایجاد می کند که 1000 برابر بیشتر از موج Ultrasound machine دو فازی است و به دنبال آن فاز دوم فشار منفی اوج رخ می دهد که باعث ایجاد اثر حفره می شود. اعتقاد بر این است که این امر باعث آسیب میکروسکوپی به بافت می شود که پاسخ های التهابی را تحریک می کند.

اثرات بالینی

در حالی که مکانیسم اثر دقیق شوک‌ویوها هنوز به طور کامل درک نشده است، اثرات درمانی ثابت شده آنها شامل موارد زیر است که برخی از آنها با لیزر درمانی کم‌توان مشترک است:

• تحریک مکانیکی
• افزایش جریان خون موضعی
• افزایش فعالیت سلولی  – آزادسازی ماده P و تقریباً به طور قطع سایر سیتوکین های التهابی
• اثر ضد درد گذرا بر روی اعصاب آوران
• تجزیه رسوبات کلسیمی (عمدتاً، اما نه منحصرا در تاندون)
• نشان دهنده اثرات درمانی مشترک با PBM است. لازم به ذکر است که لیزر به طور کلی واسطه های التهابی و عوامل درد مرتبط مانند ماده P را کاهش می دهد، در حالی که شوک‌ویو باعث افزایش آنها می شود. این یک تمایز مهم است.

بافت های هدف

از آنجایی که لیزر بر فعالیت میتوکندری تاثیر می گذارد، می تواند بر اکثر سلول های یوکاریوتی نیز تاثیر بگذارد. این بدان معناست که می تواند روی اعصاب، تاندون ها، ماهیچه ها، رباط ها، کپسول های مفصلی، استخوان و زخم ها استفاده شود. این انعطاف پذیری قابل توجهی را هنگام درمان شرایط حاد و مزمن در نواحی مختلف بدن فراهم می کند.

شوک‌ویو به بهترین وجه برای مشکلات مقاوم مانند تاندونیت مزمن محل اتصال (اپیکوندیلیت جانبی، فاشیای کف پا، تاندونیت کشکک) و تاندونیت کلسیمی شانه به کار می‌رود. همچنین تحقیقاتی وجود دارد که از درمان شکستگی‌های بدون پیوند استخوان‌های بلند و آواسکولار نکروز  سر استخوان ران پشتیبانی می‌کند.

شباهت ها و تفاوت ها

این دو روش درمانی از این نظر شبیه هستند که هر دو می توانند به بهبود جریان خون و ارتقای فاکتورهای رشد در بافت آسیب دیده کمک کنند. تفاوت آنها در این است که در حالی که هر دو بر التهاب تاثیر می گذارند، لیزر به طور کلی به کاهش آن کمک می کند، در حالی که شاک‌ویو آن را افزایش می دهد. به لیزر به عنوان یک نگهبان سلولی فکر کنید که به سلول ها کمک می کند تا مراحل بهبود را سریعتر و کارآمدتر طی کنند. Shockwave یک کشتی گیر حرفه ای است که بافت بدن را می کوبد و فرآیند التهابی را برای ارتقای جریان خون به مناطقی که به آن نیاز دارند، دوباره راه اندازی می کند.

در واقع، این تشبیه بسیار مناسبی است. لیزر تراپی کم‌توان به طور کلی به عنوان یک روش درمانی ضدالتهابی در نظر گرفته می‌شود، در حالی که شاک ویو تراپی به طور کلی به عنوان یک روش درمانی محرک التهابی در نظر گرفته می‌شود. این بدان معناست که لیزر درمانی ممکن است در درمان شرایطی که نیاز به کاهش التهاب دارند، مانند آرتروز، مفیدتر باشد. در حالی که شوک‌ویو درمانی ممکن است در درمان شرایطی که نیاز به افزایش پاسخ التهابی برای ترمیم دارند، مانند آسیب‌های مزمن تاندون، مفیدتر باشد.

مهم است به خاطر داشته باشید که این مقاله فقط یک نمای کلی از شباهت ها و تفاوت های بین لیزر درمانی کم‌توان و شاک‌ویو درمانی ارائه می دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد استفاده از این دو روش درمانی در درمان بیماری یا آسیب خاصی، باید با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید.

تحقیقات اخیر

علیرغم تفاوت های آنها، یک مطالعه در سال 2019 استفاده از هر دو دستگاه را با هم برای درمان فاشیای کف پا تایید کرد. لیزر پس از شاک ویو اعمال شد که نتایج بهتری نسبت به هر دو روش به طور مستقل داشت. یک مطالعه جداگانه در سال 2017 در مورد فاشیای کف پا به این نتیجه رسید که لیزر و شاک ویو به یک اندازه برای بهبود درد و نمرات عملکردی موثر هستند و هر دو از درمان با اولتراسوند استاندارد موثرتر هستند.

موارد منع مصرف

با توجه به موارد منع مصرف، لیزر را می توان بر روی کل مفاصل، سخت افزار و زمینه های ریوی استفاده کرد. در حالی که شاک‌ویو نباید روی بافت ریه استفاده شود و می تواند باعث شل شدن ایمپلنت های سیمانی شود. سایر موارد منع مصرف تقریبا بین این دو مشابه است. شما نمی خواهید از این دستگاه ها برای عفونت فعال، قسمت پایین تنه زنان باردار، خط اپی‌فیزی یا محل های سرطان فعال استفاده کنید.

دانستن نوع بافت، آسیب شناسی و سطح حدت یک آسیب باید به تعیین اینکه آیا یک یا هر دوی این روش ها باید برای تحریک التیام و به حداکثر رساندن نتایج استفاده شود کمک کند.